«آیا تاکنون کودکانی را دیده اید که پشت سرهم و به طور کنترل نشده ای چشمک می زنند؟ یا بچه هایی که مرتباً شانه های خود را بالا می اندازند. شاید هم احتمالاً کودکانی را دیده اید که صداهایی به شکل غرغر کردن یا سینه صاف کردن در می آورند.»

شاید تا به حال اصطلاح « تیک » را در مورد بسیاری از اختلالات حرکتی تکراری که در بچه ها دیده اید، به کار برده باشید و شاید در اطراف شما هم کودکانی باشند که به نظر شما تیک دارند.

بسیاری این گونه حرکات را نشانه ای دال بر اضطراب  و عصبی بودن کودک تفسیر می کنند و حتی عده ای نیز والدین این کودکان را به دلیل ایجاد محیطی ناآرام و متشنج در منزل که باعث این اختلال در کودکشان شده است، شماتت می کنند و چه بسا والدینی که به همین دلیل خود را مقصر می دانند .

اما به راستی تیک چیست؟ آیا تمام اختلالات حرکتی تکراری که در بچه ها دیده می شود، تیک است؟

«تیک ها» یکی از شایعترین مشکلات روان پزشکی کودک و نوجوان هستند. شیوع مجموع اختلالات تیک چندان مشخص نیست ولی تخمین زده می شود که بین 25 -5 درصد کودکان سنین مدرسه نوعی از اختلال تیک را تجربه کرده باشند. تفاوت واضحی نیز در شیوع این اختلال بین پسرها و دخترها دیده نشده است.

طبق تعریف «تیک» به انقباضات عضلانی سریع و تکراری گفته می شود که باعث ایجاد حرکات یا اصواتی می شود و کودک نیز خود قدرت و توانایی کنترل این انقباضات را ندارد.

این رفتارها ممکن است به دنبال مواجهه با محرکی خاص یا در پاسخ به یک تمایل قوی درونی در کودک ایجاد شوند.

این اختلال حتماً قبل از 18 سالگی شروع می شود. البته معمولاً تیک های حرکتی تا سن 7 سالگی و تیک های صوتی تا 11 سالگی خود را نشان می دهند.

(تبیان)



تاريخ : یکشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸۸ | ٧:٤٢ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()