ماده ی ١:

ارزشیابی باید به جای ترس واضطراب ؛اعتماد به نفس رادر کودک افزایش دهد.

ماده ی ٢:

همه ی کودکان حق دارند تا هنگام ارزشیابی ؛علاوه بر امنیت روانی؛ به حقوق انسانی؛تربیتی واخلاقی آنها نیز توجه شود.

بند الف- احترام به شخصیت؛توجه ورعایت اصول تربیتی رشد کودک

بندب- ارتباط عاطفی بین معلم ودانش آموز وآنها با گروه همسالان

ماده ی ٣:

کودکان حق دارند تا همه ی ابعاد شخصیتی آنها در زمینه ی  بهبود وپیشرفت تحصیلی مورد اندازه گیری ومورد قضاوت قرار گیرد.

بند الف- توجه به ابعاد حیطه های مهارت؛نگرش وروان حرکتی و....

بند ب- توجه به اصول در تربیت دینی وتکریم انسان

ماده ی ۴:

هر ارزشیابی از کودک باید بر اساس فراهم نمودن زمینه ی و فرصت برای رشد در تمام دوران زندگی وی طراحی گردد.

بند الف- هر ارزشیابی از کودک باید رشد دهنده؛پویا ومستمر باشد.

بند ب- وی را از فرایندهای پیشرفت در همه ی ابعاد آگاه سازد وبه یک خودارزیابی از خودبرساند.

بند ج- هر کودک بر اساس توانایی های خود؛قابلیت رشد وپیشرفت مداوم دارد.

ماده ی ۵:

همه کودکان حق دارند تا ضمن ارزشیابی ؛آموزش ببینند.

بند الف - معلم یک باغبان است که در همه ی مراحل باید با گیاه ؛همراه باشد.

بند ب- این مهم باعث اصلاح در برنامه؛محتوا؛روش و...می شود.

ماده  ی ۶:

ارزشیابی از کودکان که  مبتنی  بر نقاط ضعف آزمون شونده است ودر مورد پیشرفت دانش آموز حساس نیست ؛از برنامه های آموزش کودکان بیرون است.

ماده ی ٧:

ارزشیابی باید زندگی گروهی کودک را اصل قرار دهد.

بند الف- برای زیستن

بند ب- برای با هم زیستن

بند ج- برای خوب زیستن

اورا مهیا نماید.

ماده ی ٨:

ارزشیابی از کودکان باید آنها را در حل مساله ؛توانمند تر از گذشته سازد.

بند الف- حل مسائل زیست محیطی

بند ب- روابط بین انسانها وراههای رسیدن به صلح پایدار جهانی

بند ج- جهانی فکر کردن وبومی عمل نمودن

بند د- تقویت مهارتهای اجتماعی وزندگی

٩-......

 



تاريخ : پنجشنبه ۱٧ امرداد ۱۳۸٧ | ٥:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()