در ارتباط با ارتحال حضرت امام (ره) شعری در خرداد۶٩سروده ام که به یاد آن عزیز از دست رفته؛ تقدیم می نمایم.

باده ی ما پر زغم گشته زهجر روی تو

روح امت پر گشاید هر زمان در کوی تو

رفتی وعشاق کویت بی نگار افتاده اند

ای دریغا بر مشام ما نیاید بوی تو

آمدی با غمزه ای آتش به جان ما زدی

کو دگر عرفان ناب وخالص وحق گوی تو

ای کلامت روشنی بخش جمیع سالکان

ما گرفتار آمدیم در آن کمند موی تو

از شراب آتشینت جمله سرشاریم ومست

باز مشتاقیم به شرب آن می خوشبوی تو

بهر تسکین غم تومرهمی جانا نبود

خیز وکن درمان که محتاجیم به آن داروی تو

تاابد سوزند جمله سالکانت در فراغ

رفتی ولکن به جا مانده مرام وخوی تو

آشنا با سر حق بودی توای روح خدا

این سخن پیدا بود از خصلت نیکوی تو

هر چه گویی در فراغش زاهدا کم گفته ای

خوش بود گر یک نظر سازد زجنت سوی تو

سید محمدرضا موسوی زاهد



تاريخ : دوشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸٧ | ٢:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()