۱-آنها رابا روش انجام وظایف خویش  آشنا سازیم تا ازاطاعتهای محض وعاری از تفکر واراده آنها کاسته شود.

۲-روش اندیشیدن  رابه آنها  بیاموزیم  نه  انتقال صرف اندیشه های  خودمان

 ۳-به عملکردشان ایراد بگیریم ولی شخصیتشان را لگد کوب نکنیم.


۴- با مقدار محدودی بی‌اعتنایی بین هر قهر و آشتی از تکرار خطاها جلوگیری کنیم

۵-بین فرزندانمان تفاهم  ورفاقت ایجادکنیم ولی  مسئولیت تربیت فرزندان کوچکتر را به فرزندان بزرگتر واگذار نکنیم.


۶- در حد توان هوشی؛عاطفی؛اجتماعی وجسمیشان  از آنها توقع داشته باشیم.

.
۸- با دادن مسئولیت  به فرزندان  به آنها اجازه دهیم تااحساس ارزش و اهمیت کنند و مسئولیت کارهایش را به عهده بگیرند.


۹- پاسخ اکثر سوالات کودکان را از خودشان بپرسیم و از ارائه راه حل سریع خودداری کنیم تا به نحو مطلوب به آنها میدان ابراز وجود بدهیم.این خود نوعی پرورش خلاقیت خواهد بود.


۱۰- سعی کنیم فرزندانمان اشتباهات خودشان را امری عادی تلقی نکنند.



تاريخ : چهارشنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٧ | ۳:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()