این روش برای آموزش برخی از مهارت های اساسی نظیر خواندن، نوشتن، کارهای عملی پایه، و حساب کردن چندان مناسب نیست. ولی پس از کسب مهارت نسبی در هر یک از این موارد، این روش، محیطی را برای کاربرد آن مهارت ها فراهم می سازد. مزیت های آن، مانند اغلب روش های آموزشی پژوهش محور، بسیار گسترده ‏تر از یاد دادن صرف موضوع یادگیری است. برخی از مزیت های قابل توجه این روش عبارت اند از:


1. توسعه ی مهارت های عمومی:

 همیشه از مدرسه انتظار می رود مهارت های مورد قبول اجتماع را در دانش آموزان توسعه دهد. بنابراین، از مزیت های این روش است که به دانش آموزان یاد می دهد: چگونه با دیگران ارتباط بگیرند؟ چگونه مسائل زندگی خود را به طور مستقل حل کنند؟ چگونه مسائل مربوط به حرفه ی خود را طراحی نمایند؟ و چگونه برای یافتن راه حل لازم برای مسائل، اقدام کنند؟.

2. فهم واقعی موضوع یادگیری:

یکی از اهداف مستقیم هر روش آموزشی، یاد دادن موضوع یادگیری به دانش آموزان است. در این روش، دانش آموزان با استفاده از به کارگیری آموخته های خود در موقعیت واقعی، تلفیق منابع اطلاعاتی گوناگون، طرح مسائل مرتبط با موضوع یادگیری و استفاده ی مناسب از تجارب خود، به فهم واقعی از موضوع یادگیری دست می یابند.

3. توسعه ی نگرش مثبت و دید باز:

 فضای کلاس های درس، شیوه های آموزشی مورد استفاده و عواملی از این دست، موجب می شوند که دانش آموزان یادگیری را امری اجباری تلقی کنند و هرگز به لذت درونی حاصل از یادگیری پی نبرند. اما در این روش، موضوع یادگیری غالباً براساس علاقه ی یادگیرنده انتخاب می شود، و یادگیرنده با همکاری «هم گروهی ها» و افراد دیگر، به انجام فعالیت های یادگیری می پردازد.



تاريخ : چهارشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩٠ | ٧:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()