مربیان از مدت ها پیش به نقش فعالیت عملی در یادگیری پی برده و بر «یادگیری از طریق انجام دادن» تأکید کرده اند. برخی از آن ها نقش تمرین در آموزش را مهم شمرده و برخی دیگر گام را فراتر نهاده و به استفاده از روش پروژه ای مبادرت ورزیده اند. روش پروژه ای را نیز به مانند سایر روش های آموزشی، متناسب با موقعیت می توان به کار گرفت. در این مقاله به تعریف، ضرورت و مراحل روش آموزش پروژه ای، و مزیت های آن پرداخته شده است.


ضرورت و مراحل این روش

سنت یادگیری از طریق پروژه، در آموزش و پرورش موضوع جدیدی نیست. حدود صد سال پیش، مربی بزرگی چون جان دیویی، بر نقش فعالیت های عملی، تجربه و مزیت های آموزش دانش آموز محور تأکید کرد. از آن زمان به بعد، معلمان متعددی برای غنی تر ساختن برنامه ی درسی و تقویت یادگیری دانش آموزان، فعالیت های مسئله ای و بین رشته ای متعددی را طراحی کرده و در کلاس های درس به اجرا گذاشته اند. اما در 30 سال گذشته، دو عامل مهم موجب تأکید مربیان بر استفاده از این روش شده است:

1. تحول نظریه های یادگیری:

 با گسترش پژوهش های روان شناختی و عصب شناختی، الگوهای آموزشی برگرفته از نظریه های رفتارگرایی، به تدریج جای خود را به نظریه های شناختی و ساختن گرا داده اند. براساس این نظریه ها، یادگیری فعالیتی اجتماعی است که در درون یک فرهنگ و اجتماع رخ می دهد و متأثر از تجارب قبلی یادگیرنده است و یادگیرنده برای رسیدن به دانش و راه حل های جدید، باید به جست و جو، مذاکره، تفسیر و خلق ایده بپردازد. در روش های آموزش منبعث از این نظریه ها، یادگیرنده فعال و سازنده ی معنی و دانش برای خویش است و معلم نقش حمایت کننده و حکم مربی کنار میدان را دارد.

2. تغییرات سریع اجتماعی:

روند تحولات اجتماعی در گذشته آرام و کند بود و دانش آموزان می توانستند، آموخته های خود را بعد از چندین سال در اجتماع یا محل کار خود به کار گیرند. اما امروزه تحولات اجتماعی بسیار سریع تر شده‏اند و دانش آموزان برای موفقیت در این وضع جدید، به دانش و مهارت های دیگری نیاز دارند. امروزه کارفرمایان انتظار دارند که کارکنانشان، مهارت های لازم برای برنامه ریزی، مشارکت و قدرت برقراری ارتباط با دیگران را دارا باشند. جامعه نیز از شهروندان انتظار دارد، مسئولیت پذیر، آشنا به نقش و حقوق خود، و آگاه به وضعیت منطقه ای و جهانی باشند. آموزش به روش پروژه ای این امکان را برای دانش آموزان فراهم می سازد که به طور مداوم با محیط اجتماعی بیرون و سازمان ها در تعامل باشند و برای رسیدن به اهداف خود، به طور مستمر فعالیت های برنامه ریزی، مشارکت و تعامل با دیگران را تمرین کنند. البته این تمرین، فعالیتی واقعی است و مانند تمرین کلاسی، حالت تصنعی ندارد.

(مرکز یادگیری تبیان)



تاريخ : یکشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩٠ | ٧:٢۳ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()