بحران وضعیتی است که هر خانواده‌ای با آن روبه‌رو می‌شود، در چنین حالتی با توجه به تغییر وضعیت در نحوه و نوع زندگی، فشارهای روانی بر اعضای خانواده ایجاد خواهد شد، این اتفاقات می‌تواند ناخواسته و ناگهانی پدید بیاید و رشته زندگی را دچار خدشه کند. ورشکستگی، مرگ ناگهانی یکی از عزیزان، بیماری و معلولیت، سیل و زلزله، دزدی و... ازجمله این بحران‌ها در خانواده است که معمولا از والدین انتظار می‌رود این وضعیت جدید و ناخوشایند را مدیریت کنند».

 


کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که در صورت بروز بحران برای فائق آمدن بر پیامدهای ناخوشایند آن والدین باید نقش ناخدا را در یک کشتی و روز توفانی دریا ایفا کنند، جالب اینجاست که بیشتر این کارشناسان با توجه به نقش محوری زن در خانواده‌های ایرانی و اشراف او بر مشکلات و شناخت ویژگی‌های روحی و روانی اعضای خانواده، او را بهترین گزینه برای مدیریت بحران می‌‌دانند. در بسیاری از خانواده‌های امروزی که نقش زن از حالت سنتی و محدودیت صرف به امور منزل خارج شده، این نقش خواسته و ناخواسته به عهده مادران قرار می‌گیرد.

در خانواده‌های سنتی،‌ معمولا مردان مدیریت خانواده‌ها را به عهده دارند و به همین دلیل میزان توقع از آنان بالاست. در شرایط کنونی این شیوه مدیریت بین اعضای خانواده توزیع شده است. این آسیب‌شناس اجتماعی توضیح می‌دهد: اگر مردان به عنوان همسر یا پدر درک کنند که دیگر زمان حرف اول و آخر را زدن به پایان رسیده و بهتر است با مدیریت صحیح از قابلیت تمام اعضای خانواده استفاده کرد، مشکلات و بحران‌ها راحت‌تر پشت سر گذاشته می‌شود.

کارشناسان اجتماعی معمولا پیشنهاد می‌کنند در هنگام بروز بحران در خانواده، جلسات خانوادگی تشکیل دهید، به جای تصمیم‌گیری انفرادی، پدر و مادر تلاش کنند از دیدگاه فرزندان نوجوان و جوانشان بهره ببرند.

انتقادپذیر باشید. انتقاد همیشه جنبه خصمانه ندارد، اگر همسرتان از شما انتقاد می‌کند، بشنوید و پاسخ منطقی بدهید. در شرایط بحرانی انتقادات بی‌رحمانه، نه‌تنها به رفع بحران کمکی نمی‌کند که منجر به افزایش کینه و جدایی بین اعضای خانواده می‌شود. بی‌تابی و گریه، پرخاش و عصبانیت از جمله موانعی است که راه‌حل‌های بحران در خانواده‌ها را به بن‌بست می‌کشاند

مدیریت بحران در خانواده از سوی والدین می‌تواند مقاومت روحی فرزندان را افزایش دهد.

کتایون مصری-- جام جم آنلاین



تاريخ : شنبه ٢٧ آذر ۱۳۸٩ | ۱۱:٥۱ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()