کودکان رهاشده

در مقابل، کودکان رهاشده به طور آشکار طرد نمی‌شوند یا به حاشیه رانده نمی‌شوند، اما اغلب صرفا به امان خدا رها می‌شوند، فراموش می‌شوند، در گروههای کودکان پذیرفته نمی‌شوند و آخرین نفری هستند که برای یک تیم برداشته می‌شوند. این کودکان ممکن است به تنها و انزواجو شناخته شوند، اما ممکن است منفعل باشند و از انزوای‌شان ناراحت باشند.

برخی دیگر از این کودکان ممکن است واقعا ترجیح دهند که تنها باشند. این گروه ممکن است بوسیله دیگر کودکان مورد احترام و تخسین باشند، اما به سادگی در انجام فعالیت‌های انفرادی یا گذراندن وقت با والدین، خواهر و برادر، سایر بزرگسالان یا حتی حیوانات خانگی احساس راحتی بیشتری می‌کنند.

این گروه کودکان نیز ممکن است فاقد مهارت‌های اجتماعی و اعتماد به نفس لازم برا وارد شدن به حوزه‌های اجتماعی باشند،  که اغلب به خاطر کمبود تجربه اجتماعی‌شان است. یا اینکه خجالتی‌تر،آرام تر  و خوددارتر از اغلب همسالان شان باشند.


والدین چکار می ‌توانند بکنند؟

رابطه موفق با همسالان به داشتن مهارت‌های گوناگون و شیوه‌های خاص تعامل با دیگران نیاز دارد. والدین باید باین مهارت‌ها را به کودکان‌شان بیاموزند و به آنها کمک کنند که بر آنها مسلط شوند و خودشان الگوی کودکان باشند.

از جمله این مهارت‌ها می‌‌توان به این موارد اشاره کرد:

کنارآمدن با شکست و نومیدی.

کنارآمدن با موفقیت.

کنار آمدن با تغییر و دوران گذار

کنار آمدن با طرد شدن و به حاشیه رانده شدن.

مهار خشم.

بخشش دیگران.

معذرت خواهی.

پرهیز از پذیرفتن کارهای خطرناک به ظاهر شجاعانه.

فکر کردن به انجام دادن کارهای سرگرم کننده.

بیان عواطف.

اجتناب موقعیت‌‌‌های خطرناک.

دفاع از خود.

آرامیخشی به شخصی دیگر.

سهیم کردن دیگران در احساسات خود.

تقاضا کردن از دیگران.

افشای احساسات شخصی.

تعارف کردن

بیان احترام به دیگران.

کنار آمدن با فقدان.

تلاش برای پیدا کردن دوست.

لطف کردن به دیگران.

کمک خواستن

کمک به دیگران.



تاريخ : چهارشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸٩ | ٦:٢٢ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()