تعریف بازی:

به هر گونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدفداری که به صورت فردی یا گروهی انجام پذیرد و موجب کسب لذت و اقناع نیازهای کودک شود، بازی می‌گویند.

 

نقش بازی در رشد اجتماعی کودک:

- موجب ارتباط کودک با محیط بیرون می‌شود و دنیای اجتماعی او را گسترش می‌دهد.

- موجب شکوفایی استعدادهای نهفته و بروز خلاقیت می‌شود.

- همکاری، همیاری و مشارکت کودک توسعه می‌یابد.

- با رعایت اصول و مقررات آشنا می‌شود.

- همانند سازی با بزرگسالان را می‌آموزد.

- با مفهوم سلسله مراتب آشنا شده و آن را رعایت می‌کند.

- رقابت را می‌آموزد و شکست را بطور واقعی تجربه می‌کند.

- قدرت ابراز وجود پیدا می‌کند و از ترس، کمرویی و خجالت بیهوده رها می‌شود.

- حمایت از افراد ضعیف را می‌آموزد.

نقش بازی در رشد عاطفی کودک:

- نیاز به برتری‌جویی را ارضا می‌کند.

- موجب ابراز احساسات،عواطف، ترس‌ها و تردیدها، مهر و محبت، خشم و کینه و نگرانی‌ها می‌شود.

- تمایل به جنگجویی و ستیزه‌گری را کم می‌کند.

- «برون‌نگری» کودک را افزایش می‌دهد.

نقش بازی در رشد جسمی کودک:

- موجب رشد هماهنگ دستگاه‌ها و اعضای مختلف بدن می‌شود.

- باعث تقویت حواس کودک می‌شود.

- نیرو و انرژی بدن را به بهترین شکل مصرف می‌کند.

- کودک به توانمندی‌های فکری و بدنی خود آگاهی پیدا می‌کند.

نقش‌بازی در رشد ذهنی کودک:

- در یادگیری زبان نقش بسزایی دارد.

- در رشد هوشی کودک بسیار موثر است.

- با مفاهیم ساخت، فضا و شکل آشنا می‌شود.

- رفتارهای هوشمندانه کودک تقویت می‌شود.

- موقعیت استفاده از قو‌ه‌ی تخیل در کودک به وجود می‌آید.

- زمینه‌ی بهتری برای تفکر فراهم می‌کند.



تاريخ : سه‌شنبه ٢٤ آذر ۱۳۸۸ | ٦:٤٤ ‎ق.ظ | نویسنده : سیدمحمدرضا موسوی زاهد | نظرات ()